Ryvu rozwija nowy payload do ADC. RVU602 działa także w modelu opornym na inhibitory TOPO1

Ryvu RVU602 to rozwijany w Krakowie nowy payload dla koniugatów przeciwciało–lek. Spółka zaprezentowała podczas World ADC Congress 2026 dane przedkliniczne wskazujące, że mechanizm RVU602 jest odmienny zarówno od inhibitorów topoizomerazy I, jak i od inhibitorów mikrotubul. W modelu ksenoprzeszczepowym potrójnie ujemnego raka piersi ADC łączący RVU602 z przeciwciałem anty-TROP2 doprowadził do całkowitej remisji u wszystkich zwierząt otrzymujących najwyższą z raportowanych dawek. Wynik jest obiecujący technologicznie, ale dotyczy wyłącznie etapu przedklinicznego.

Ryvu przedstawiło dane 14 października podczas World ADC Congress w San Diego. Poster nosił tytuł „RVU602: A Non-TOPO1/Non-Tubulin Payload for Next-Generation ADCs”. Sam tytuł dobrze oddaje najważniejszą cechę projektu: firma nie próbuje opracować kolejnego wariantu cytotoksycznego ładunku należącego do dwóch klas dominujących dziś w ADC, lecz szuka mechanizmu pozwalającego ominąć część ich ograniczeń.

Ryvu RVU602 uderza w inną część problemu ADC

W ostatnich miesiącach polski sektor ADC rozwija się na kilku poziomach. Mabion i KriSan Biotech połączyły kompetencje dotyczące przeciwciał, linkerów, payloadów i koniugacji, a wcześniej Mabion i Celon Pharma zapowiedziały współpracę wokół rozwoju i wytwarzania produktów ADC. Ryvu dokłada do tego ekosystemu inny element: własny nowy payload, czyli cytotoksyczną część koniugatu odpowiadającą za działanie po dostarczeniu do komórki.

To strategicznie ważne, ponieważ przeciwciało nie jest jedynym elementem rozstrzygającym o zachowaniu ADC. Równie istotne są właściwości linkera i samego payloadu: jego siła działania, podatność na mechanizmy oporności, stabilność podczas koniugacji oraz profil toksyczności.

Ryvu podaje, że w panelu obejmującym 272 linie nowotworowe RVU602 charakteryzował się odmiennym profilem działania niż klasyczne inhibitory TOPO1 i mikrotubul. Profilowanie transkryptomiczne nie wykazało ani typowej sygnatury stresu replikacyjnego związanej z hamowaniem TOPO1, ani charakterystycznego dla inhibitorów tubuliny zatrzymania mitozy.

Oporność na TOPO1 była jednym z głównych testów

Szczególnie interesujący jest eksperyment z komórkami posiadającymi mutację TOPO1. Według danych przedstawionych przez Ryvu derukstekan tracił w tym modelu ponad stukrotnie część swojej aktywności, natomiast RVU602 zachował aktywność przy relacji EC50 komórek opornych do wyjściowych wynoszącej 1,0–4,4. Spółka wskazuje również na minimalną podatność związku na efflux przez transporter P-gp.

Jeżeli właściwości te utrzymałyby się w kolejnych etapach developmentu, technologia mogłaby być interesująca właśnie tam, gdzie wcześniejsza ekspozycja na ADC wykorzystujące dominujące klasy payloadów prowadzi do pojawienia się oporności. Na dziś jest jednak za wcześnie, aby wyciągać taki wniosek kliniczny. Dane pochodzą z badań przedklinicznych i pokazują przede wszystkim, że nowy mechanizm jest wart dalszej charakterystyki.

Ryvu testowało również możliwość wykorzystania RVU602 z różnymi przeciwciałami. Payload skoniugowano z czterema zwalidowanymi przeciwciałami celującymi w TROP2, EGFR, c-MET oraz HER2. Spółka raportuje uzyskanie stabilnych koniugatów i wysoką aktywność in vitro, co jest istotne z punktu widzenia potencjalnej platformowości rozwiązania: payload nie został zaprojektowany wyłącznie pod jeden target.

Najmocniejsze dane pochodzą z modelu TNBC – ale nadal jest to model zwierzęcy

W przedklinicznym modelu ksenoprzeszczepowym HCC70 potrójnie ujemnego raka piersi wykorzystano ADC oparte na sacytuzumabie i RVU602. Przy dawce 10 mg/kg podawanej raz w tygodniu przez dwa tygodnie Ryvu raportuje całkowitą remisję u 100 proc. zwierząt. Przy 5 mg/kg podawanych dwa razy w tygodniu przez cztery podania odsetek wyniósł 83 proc.

Tych danych nie należy tłumaczyć na oczekiwaną skuteczność u pacjentów. Modele ksenoprzeszczepowe są narzędziem selekcji i charakterystyki kandydata przed rozpoczęciem programu klinicznego. Wartość wyniku polega dziś przede wszystkim na potwierdzeniu, że po sprzężeniu z przeciwciałem payload zachowuje aktywność in vivo i że cały koniugat może działać w biologicznym modelu guza.

Z punktu widzenia technologii jest to ważny krok, bo dobry wolny związek cytotoksyczny nie jest automatycznie dobrym payloadem do ADC. Musi wytrzymać proces chemicznej koniugacji, zachować odpowiednie właściwości w całej konstrukcji i zostać efektywnie uwolniony po dotarciu do właściwej komórki.

Polska układanka ADC zaczyna obejmować coraz więcej elementów

Ryvu wprowadza do polskiego krajobrazu ADC kompetencję inną niż ta, którą obserwujemy po stronie CDMO. Mabion rozwija analitykę i manufacturing biologics oraz szuka partnerstw uzupełniających jego możliwości o linkery, payloady i koniugację. Firma analizuje również potencjalne przejęcie zakładu w USA produkującego API dla mAb i ADC.

Ryvu pracuje wcześniej w łańcuchu wartości – na etapie discovery samego cytotoksycznego ładunku. Jeśli program RVU602 będzie rozwijany dalej, kolejne pytania będą dotyczyły już nie tylko potency, lecz także szerszej charakterystyki bezpieczeństwa, możliwości skalowania syntezy, kontroli impurity profile, kompatybilności z różnymi linkerami oraz powtarzalności procesu koniugacji.

Właśnie dlatego RVU602 jest ciekawym materiałem przemysłowym. Nie jest jeszcze kandydatem do komercyjnej produkcji leku ADC. Pokazuje natomiast, że polskie firmy zaczynają rozwijać własne technologie wewnątrz samej architektury ADC, zamiast ograniczać się wyłącznie do świadczenia usług wokół gotowych cząsteczek.

---

Opracowano na podstawie:

Ryvu Therapeutics – raport bieżący ESPI nr 23/2026 z 15 października 2026 r.
Raport ESPI Ryvu – RVU602

Ryvu Therapeutics – komunikat spółki dotyczący danych World ADC Congress 2026.
Komunikat Ryvu – dane in vivo RVU602